Digitale Dromen weblog

Auteur Archief

Afscheid van de sneeuw (Dag van het afscheidsblog)

Ik neem afscheid van de sneeuw die Nederland de laatst week bedekte…

Het was een beetje een haat-liefde verhouding.

Lastig als je ergens heen moet, rijd die snertbus niet, te glad om te fietsen want de fietspaden zijn niet gestrooid, boodschappen doen wordt een hachelijke zaak (maar vooral liefde)prachtig die witte wereld, ik kan uren kijken naar vallende sneeuw, wandelen in verse sneeuw, camera op zak.

Sneeuw ik neem nu afscheid en ik zal je missen, maar als het even mee zit ben je binnenkort weer terug???

Sneeuwmeneer, op een bankje aan de haven…

We nemen een aanloop

Ik neem meteen maar even een aanloopje voordat ik officieel start op 1-1-2010.

Als hernieuwde kennismaking; Hoi, ik ben Ineke en ik ga het bloggen weer oppakken.

Elke dag een berichtje, wil ik zeker een jaar volhouden.

 

In de sneeuw

 

Wat heb ik genoten van die sneeuw!!! Het was een bende op straat, want van pekelen zijn ze in Enkhuizen maar vergeten. Maar om te lopen, mét fotocamera op zak is een feestje. Inmiddels is er niet veel sneeuw meer over maar gelukkig hebben we de foto’s nog.

Een jaar lang bloggen…

Zou het me gaan lukken?

Geïnspireerd door diverse artikelen dit ik las ga ik het proberen, een jaar lang, elke dag een berichtje. Een goede schrijver ben ik niet dus het worden hoofdzakelijk foto’s neem ik me voor. Spannend!!!!

Welkomstblog

En ja hoor, na een (heel) kort afscheid van de sneeuw, mogen we die nu alweer een paar dagen welkom heten!

Gisteren ben ik lopend naar de stad gegaan bij ons vandaan uit de nieuwbouw, en onderweg kon ik weer de mooiste plaatjes schieten.

Wel 1x onderuit gegleden, dat is dan weer minder, maar OK ik was nog helemaal heel (alleen een deukje in mijn ego, ha ha) dus dat moet je er dan maar voor over hebben.

 

 

sneeuw

 

snneuw

 

sneeuw

 

Herken je het plaatje uit de titelbalk?

 

sneeuw, hoenderpad

 

sneeuw

 

Sporen in de sneeuw, 2 eenden en een???

 

 

 

Oliebollen en Snert

Het is een heel lange traditie bij ons, op oudejaarsdag oliebollen en snert.

Vroeger zorgde mijn schoonmoeder daarvoor, maar sinds ze 9 jaar geleden overleed heeft mijn man de oliebollen overgenomen en ik de snert.

Hier een klein beeldverhaal:

snert

Een grote pan erwtensoep, zie je het borrelen? Soep waar je lepel haast rechtop in blijft staan. Dat was mijn bijdrage.

Mijn man in de schuur (zodat de lucht niet in het hele huis hangt) met een oude frituur die we speciaal voor de oliebollen hebben gereserveerd.

Ze liggen keurig te bakken en worden vakkundig omgedraaid.

Ze waren perfect! Knapperig aan de buitenkant, luchtig vanbinnen en niet vet. Volgend jaar mag ie ze weer bakken!!!

KNAL!

Dat was geen vuurwerk, maar het startschot voor mijn blogjaar…
…en de renner is weg…
(na een aanloopje van een paar dagen, je moet tenslotte toch eerst goed warmlopen)

Ik start met een paar foto’s van stations, een mooi vertrekpunt. Stations hebben voor mij altijd iets spannends, er hangt verwachting in de lucht van een reis. Vooral in grote stations met hun galmende omroepstemmen en denderende treinen voel ik altijd die kriebel in mijn buik dat er iets gaat gebeuren, ook al gaat mijn trein dan gewoon naar huis.

 


In het spoorwegmuseum in Utrecht staat deze spreuk op de muur:
“Bestijg de trein nooit zonder uw valies met dromen”
Die vond ik zo mooi, daarin zit helemaal die sfeer van verwachting, en spanning.

 

Het stationsgebouw van het spoorwegmuseum.



De hal van het station in Enkhuizen, roept herinneringen op van vroeger, als we met de trein naar opa en oma in Hoorn gingen.



Het Centraal station in Amsterdam, voor mij het ultieme station. Nog voor ze de eeuwigdurende verbouwing aan de voorkant begonnen.

 


Mooie jugendstill (?) toegang tot de wachtkamers in Haarlem.



Nou en daar zit ik dan met mijn koffers voor de Oriënt express. Klaar voor mijn reis van 365 blogberichtjes.

 

All aboard…